I.M. dunbekwulp

 

 Tekstverwerking - 13

Vroeger zat er een monster 

onder je bed,

Nu zit er een monster

onder mijn hart.

© Nanne, 2024

Fralf

 De term in de titel komt op naam van collegaflarfdichter Hans Kloos. Ik dacht laatst voordat ik de deur uitging om even iets te gaan drinken met een goede vriend, even een screenshotje maken van deze merkwaardige suggesties. Ik kon, eenmaal thuis, niet meer bedenken wat ik zocht. Maar wat ik ook zocht, ik vond een gedicht.

Flårf - nieuwe gedichten van een Zweedse chef

Flårf - nieuwe gedichten van een Zweedse chef

Nou heer mijn god,
wat is er mis met mensen,
vooral met sommige mannen.

Sommige mannen zouden
verboden moeten worden. 

Zij die geen oog in oog nodig
hebben met wie je denkt
dat je dingen moet denken.

In een forum voor barbecue-tips
gaat de drive van de man in
tegen iemand die oproept tot tips
over vegetarisch alternatief voor gehakt.
Sommige van de meer rundvlees-opmerkingen
zijn op zo'n laag niveau dat je bang wordt in het donker.

In een groep voor buitenkeukens en patio's
gaan een paar echte hardcore mannen omhoog
in de steiger van mensen die
trots hun bouwwerken showen.

En in de groep om bij te dragen
aan veiligheid in de thuisstad,
plaatst iemand een foto van
een bewakingscamera van
twee mensen die dure fietsen
stelen in een berging.

Openlijk racistische mannen weten
niet van geluk en zijn bijna even groot
en sterk waar ze hun denkbeeldige
honkbal-praktijken swingen tegen
zowel de overheid als de knieschijven
van immigranten in het algemeen,
evenals wanneer ze voetbal spelen
voor de tv. 

Factoïdenhagel en de taal is vies, rauw... 

en zo extreem klein. Ik begrijp dat het bloed
zwelt bij hartaanval op veel mannen van dit, 

maar verdorie - een 17-jarige?

Jongens, jongens... ga het bos in
en vooral: zet geen kinderen ter wereld,
beloof me dat tenminste!

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Retroflarf

Microsoft Teams, het vergaderhulpmiddel dezer dagen, stelt ons in staat om vergaderingen van onderschriften te voorzien in het Engels. Tijd voor een oefening retroflarf.

De ochtend van 14 juli 2020 bracht mij dit.

Uh

Uh, yeah, um yeah, for all days like

Julia is the deadline

An aritmetica nails in this we need them

Very good

25 man

I don’t know

Does it have contributed battles?

The other image 

is finite Fairhaven brief period of common ground

With the issue cover won’t handle ZAP hoops 

ma’am is finished

attacking here annmaria left refract formatted direction

Yeah that’s how from their report on the phone to Mac

have had over the other and drag back and augment the hard over variety of buildings 

And back on the other on the title slide up

up with Azure habitable off a in September

and Asia and you send available thing a lot of expert

we’re on a tight screen Tennyson offers that night

busy on the doom and that’s true compared to the 

OK? Um because Alpha scenarios for behave elegant

up there should be about this

whatever and it finds major danger does work

government have onslaught by file had by focus

on pads cluster bombs

Nanne Nauta, 14 juli 2020 met hulp van MS Teams.

25 jaar Srebrenica

De val van Srebrenica is nu alweer 25 jaar geleden. 10 jaar geleden schreven we met een aantal dichters deze teksten bij de herdenking van 15 jaar. Ik weet nog goed dat ik het lastig vond, aanmatigend zelfs, om daarbij te schrijven. Natuurlijk deed ik het toch. Vanitas. De belangrijkste eigenschap van dichters. Maar ze bedoelen het goed.

Bij de uitvaart van een eenzame beuk

De rode beuk in Utrecht bij het rosarium is na 170 jaar toe aan zijn levenseinde. Op 2 februari 2020 nemen we afscheid (https://www.facebook.com/rodebeukutrechtoost/). In 2005 fotografeerde ik de beuk en schreef er een gedicht bij (zie foto).

Voor het afscheid schreef ik onderstaand.

Utrecht, 02-02-2020

Bij de uitvaart van een eenzame beuk

Honderdzeventig jaar eenzaamheid komt tot een einde.

Al die jaren stond je los, zonder familie, zonder vrienden.

Waar beuken normaal gesproken samenscholen in een bos,

was jij alleen in deze wijk, een schuilplaats voor wat vreemden.

Als mensen eenzaam begraven worden,
staan er bijna altijd bomen om hen heen. 

Nu staan er alleen mensen om jou heen 

bij wat voor jou je eenzame uitvaart is. 

Als mensen eenzaam gecremeerd worden,

dan kringelt de rook in de stomata van bladeren,

als jij als brandhout in de open haard belandt,
ach nee, daar moet ik niet aan denken.

Ik schreef je al eens eerder een liefdesbrief. 

Een gedicht noemde ik dat. Ik schrijf je nu dit

afscheidsbericht, een brief aan een leegte.

Ik zal goed voor je nageslacht zorgen.

Nanne

Afscheid van het Utrechts Stadsdichtersgilde

Sinds begin dit jaar maak ik geen deel meer uit van het het Utrechts Stadsdichtersgilde. Tijdens de traditionele nieuwjaarsborrel kreeg ik bijgaand aangeboden voor bewezen diensten. Waarvoor dan weer dank mijnerzijds.

KLEUR BEKENNEN

BREXIT

rechttoe rechtaan

Hartstilstand

Dichter/columnist Ellen Deckwitz schreef in het NRC een mooi ingeleefd stuk over het leven na een hartstilstand waar ik veel in herken.

Regels van Europa

Vanaf 18 mei 2019 verschijnt/is verschenen naar aanleiding van Festival Europa 2019 de bundel 'Regels van Europa' van het Utrechts Stadsdichtersgilde. Dit is mijn bijdrage (op pagina 16/17):

Petersons Vogelgids van alle Europese vogels

Ik zag de slechtvalk stijgen van het Stadskantoor,
jagen langs de kliffen bij Downmacpatrick,
jan-van-genten duiken bij Dursey Island,
bovenkomen bij Cap Fréhel,
een griel weglopen uit de weilanden van Cersay
naar de schorren van Tavira,
de grote trap op de heuvels van Castro Verde
kijken naar de steppen van Trujillo,
een zwarte ooievaar opstijgen uit de kloven van de Taag
naar de stranden van Skala Kalloni,
de middelste bonte specht uit Limonos
aankloppen bij een witrugspecht in Askim,
een grote zaagbek in de haven van Brännö lonken
naar het vrouwtje in de plassen van Meijendel,
en leerde, met een Amerikaanse gids, Europa kennen.

©Nanne Nauta

Kwatrijn voor halverwege

Kwatrijn voor halverwege

Groots en meeslepend wil ik leven
maar als het aan mijzelve lag
dan had ik toch graag elke dag
de avondmaaltijd om half zeven.

©Nanne

Indirectie

Verder over Metoprolol. In de opname van een optreden van mij onlangs in Utrecht over 'Bokalen', hoort u aan het eind gastheer Kees praten over zijn ervaringen met het medicijn Metoprolol, een bètablokker. Kees slikte de helft ongeveer van de dosis die ik nu slik maar had daar veel meer last van, met name zijn creativiteit leed eronder en zijn gevoelens voor de medemens (verliefdheden en zo). Hij legt ook uit hoe het medicijn een aantal primaire prikkels remt dan wel blokkeert. Ik moet zeggen dat ik dacht daar minder gevoelig voor te zijn, al herkende ik een deel van zijn verhaal wel van de tijd dat ik (gedurende twee jaar na mijn operatie) de dubbele hoeveelheid slikte ten opzichte van nu (dat is dus 4x de dosis van Kees). Maar zijn verhaal zette me wel aan het denken. Qua creativiteit merk ik eigenlijk weinig verschil met vroeger. Ook de aftopping van de inspanning bij sport levert niet wezenlijk een begrenzing op, ook al omdat ik geen enkele behoefte voel om de Mont Ventoux nogmaals op te fietsen. Met betrekking tot gevoelens en intermenselijke zaken is dat anders. Ik ben nu aan het ontdekken dat ik sommige primaire prikkels inderdaad lijk te missen, of in ieder geval in zeer afgezwakte vorm ervaar. Tegelijkertijd ontdek ik dat door goed te kijken naar bepaalde vormen van wat ik hier maar even voor het gemak 'secundaire' (gedrag)kenmerken noem, wel beter mijn primaire emoties kan benaderen, herkennen en benoemen. Interessant gebied voor meer zelfonderzoek de komende tijd.

Een vorig leven

@ Frans van de Vooren, 1971

Onlangs had ik een reünie van mijn oude lagere school. De school bestond 120 jaar en had alle klassen proberen te bereiken. Onze jaargang was goed vertegenwoordigd met acht van de zevenentwintig. Nadat we lichtvoetig het rondje gezondheid en zo hadden genomen (HIV, hersenbloeding, echtscheidingen, TIA (3x), anorexia, voettumor, coma, verwijderde lymfeklieren, boulimia, huidkanker, artrose en hartstilstand, kortom we leven allemaal nog) werd het een bijzonder aangename middag met als conclusie dat het bijpraten van zevenenveertigjaar in twee uur niet gelukt is. In de dagen erna werden er digitaal de analoge foto's uit 1971 uitgewisseld. Foto's die we in veel gevallen nog nooit (van elkaar) gezien hadden. Zo kwam Frans met de foto hiernaast op de proppen, een foto uit een serie waar steeds twee jongens uit de klas gekke bekken staan te trekken. Ik sta hier voor de kijker rechts op de foto. Ik heb met enige verwondering de afgelopen dagen naar dit beeld zitten kijken. Ik sta daar volledig ontspannen mezelf te zijn, overeenkomstig met mijn herinnering aan die tijd. Het is de laatste klas, ik kon goed leren, goed sporten, had vriendinnetjes en vriendjes, etc. etc. Met andere woorden: paradijselijke tijden en, ook, onschuld alom.

We zijn nu zevenenveertigjaar verder.  Alles wat hiervoor stond geldt eigenlijk nog steeds. Ik kan nog steeds goed leren (denken heet dat nu), goed sporten (voor mijn leeftijd dan) en heb nog altijd goede vrienden en lieve vriendinnen, etc etc. Maar de onschuld ben ik kennelijk kwijt geraakt. Ik weet niet zo goed waar en wanneer dat gebeurd is maar voor de buitenwereld vertegenwoordig ik nu vooral de groep 'male white priviliged' en ben ik verantwoordelijk voor vrijwel alles wat er mis is in deze wereld. Ik had dat eerlijk gezegd allemaal niet verwacht van mezelf als ik naar dat jochie kijk.

Poëzie is een puzzel, het leven een raadsel

Op Facebook meldt Jeroen Dera:

'Nog te vaak benaderen lesmethoden gedichten als een cryptogram: alsof poëzie een kluis is die je met de juiste cijfercombinatie kunt openen. Gelukkig zijn er steeds meer initiatieven die gedichten benaderen vanuit de ervaringen en individuele interpretaties van leerlingen. Hoe kunnen we productief omgaan met die verschillende interpretaties in onze poëziedidactiek? In het vandaag verschenen nummer van 'Levende Talen Magazine' doe ik een suggestie.' (https://www.academia.edu/37408071/Hoe_ze_maar_bleven_emmeren_tot_ik_kon_lopen_Productief_omgaan_met_interpretatieverschillen_in_het_poëzieonderwijs._Levende_Talen_Magazine_106_2018_6_5-8)

 Ik wil daar drie dingen over opmerken.

1. Dat klinkt aardig als punt maar te vaak kom ik nog collega-dichters tegen die niet alleen navragen of ik hun werk heb gelezen maar of ik ook opgemerkt had dat ... en dan volgt er een hele lijst punten die ze in het gedicht en/of bundel 'gestopt' hebben. Met andere woorden: zij hopen als schrijver wel degelijk 'ontcijferd' te worden.
2. Een goede analyse van een gedicht helpt wel degelijk om een tekst beter te doorgronden, en goed leren lezen en analyseren helpen ook om sommige individuele interpretaties 'om zeep te helpen'. 
3. In 2013 schreef ik de bundel 'Sudaiku's', een cross-over tussen sudoku en haiku. Waarin puzzel en poëzie samenvallen. Een ieder die een gesigneerd exemplaar heeft herkent de titel van dit blogje: 'poëzie is een puzzel, het leven een raadsel'.

Art poétique - Guillevic

Afgelopen jaren las ik her en der in bundels van Franstalige dichters. De beste manier om een dichter in een vreemde taal te doorgronden is voor mij nog altijd om minstens één tekst te vertalen.  Ik heb daarbij geen enkele pretentie van literair vertalen. Goed literair vertalen is verschrikkelijk moeilijk en een in Nederland, in ieder geval financieel, ondergewaardeerde discipline.

De volgende in deze reeks is Guillevic met de cyclus Art Poétique. 









I

Woorden, woorden

Laten zich niet gebruiken

Als katafalken.

En elke taal
Is vreemd.

Waar zien we elkaar

In september zijn er traditioneel veel culturele activiteiten in Utrecht. Een goede gelegenheid om elkaar te treffen.

• 16 september, hele dag: ik sta met uitgeverij crU de hele dag op de nieuwe boekenmarkt.
• 22 september, middag: ben ik een halte op de stadswandeling.
• 22 september, avond: vertel ik over en lees ik voor uit Bokalen bij Kees Wennekendonk
• 29 september, hele nacht: ik sta met uitgeverij crU de hele nacht in de wandelgangen van de NvdP.
• 30 september, middag: in de tuinen van Karel V wordt de nieuwe Stadsoogst gepresenteerd. Mmv Vicky Francken, Hanneke van Eijken et moi.

Het park is net een dierentuin

Op 31 augustus jongstleden verscheen de bundel Dichter(s) bij Wilhelmina, ter gelegenheid van het vijfentwintig jarig bestaan van de Stichting Wilhelminapark en omgeving. De gedichten zijn van de hand van de leden van het Utrechts Stadsdichtersgilde, de illustraties en vormgeving zijn van Tom Eyzenbach. Het boek is uitgegeven door uitgeverij Magonia (zie hier voor mee info)

Mijn bijdrage staat op pagina 23.